[ad_1]

در واقع اگر جوامع دانشگاهی روسیه و ایران تاکنون آنها کانالهای مهم ارتباطی را باز نکرده بودند ، روحانیون دانشگاهی غربی بلافاصله همکاری جدید روسیه و ایران را بررسی کردند ، تحقیقاتی که اغلب منجر به این باور شد که این همکاری عمدتا به دلیل همدردی های دیکتاتوری متقابل ، تمایل به قدرت و مشترک است منافع. نظم جهانی لیبرال را تضعیف می کند. ° Сدر این پست دو طرف سکوت خود را شکستند و مجاری گفتگو و تقابل را باز کردند اولین آجر برای بحث استراتژیک آینده و عمیق تر حتی در سطح علمی.

با توجه به پیچیدگی اوضاع سوریه و گستردگی منافع و بازیگران درگیر ، این مطالعه فقط به سرعت نکاتی را که مهمترین آنها تلقی می شود بحث می کند اما بسیار آبدار است. نکات اصلی توافق مربوط به حمایت مشترک از چند قطبی ، مبارزه با تروریسم و ​​امنیت و ثبات مشترک در منطقه است. در واقع ، هر دو طرف توافق دارند در مورد لزوم همکاری با بازیگران مختلف بین المللی به منظور جلوگیری از تشدید بیشتر جنگ. به ویژه ، هر دو ایده گفتگوی عمیق با ترکیه را از طریق روند آستانه دارند ، خصوصاً با توجه به منطقه ادلب. من همچنین در مورد لزوم مقابله با تروریسم و ​​احیای مجدد احتمالی داعش یا سایر سازمان های تروریستی موافقم. هر دو نیاز به مشارکت در روند بازسازی سوریه را ، البته در زمان های مختلف ، مطرح می کنند.

با این حال ، بسیاری از سوالات خاردار نیز وجود دارد. اگر روسیه معتقد است که کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس نیز باید در بازسازی سوریه مشارکت داشته باشند ، در عوض ایران معتقد است که حضور بیش از حد سلطنت های نفتی در سوریه تهدیدی برای امنیت ملی این کشور است. علاوه بر این ، روسیه و ایران در مورد آینده احتمالی بشار اسد اختلاف نظر دارند. ایران معتقد است که اسد شخصیتی است که می تواند ثبات سوریه را تأمین کند و در عوض روسیه معتقد است که از نظر تعداد زیادی از بازیگران بین المللی و ملی از او مصالحه می کند و بنابراین شخصیت دیگری ارجح است.

در مورد ایالات متحده ، هر دو کشور نقشی را که در بروز درگیری ها در سوریه و خاورمیانه ایفا کرده اند محکوم می کنند. علاوه بر این ، کارشناسان روسی معتقدند که ایالات متحده علاقه ای به حل این درگیری ها ندارد ، همانطور که با تداوم نیروهای آمریکایی در منطقه و حمایت آمریکا از کردها و نیروهای دموکراتیک سوریه. محتوای ایالات متحده حتی ممکن است مانع هرگونه تلاش در ایجاد ثبات در منطقه شود. از طرف خود ، کارشناسان ایرانی معتقدند که سیاست اعمال فشار حداکثری بر ایران ، همراه با کشتارهای هدفمند ، هدف قرار دادن ایران در یک درگیری گسترده و بی ثبات است. آنها همچنین معتقدند که تحریم های اعمال شده علیه سوریه و مقامات سوری نیز شاخص بارز آن است. ایالات متحده می خواهد روند بازسازی سوریه را کند یا حتی جلوی آن را بگیرد.

قصد ابراز شده توسط کارشناسان ایرانی برای دعوت از چین به کنفرانس آینده در مورد بازسازی سوریه از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پیشنهادی که روس ها نادیده گرفته اند و در عوض پیشنهاد می کنند تا به پایتخت های عرب و اروپا باز شوند. این ممکن است به دلیل ترس عمومی روسیه از عدم توانایی مدیریت جریان سرمایه چین به سوریه باشد ، در حالی که “مدیریت / نظارت غیر مستقیم” سرمایه های عربی و اروپایی آسان تر است.

قصد قاطع روسیه برای مدیریت جریان سرمایه ، که با هدف تبدیل تعهد نظامی خود به منافع اقتصادی پیش بینی شده است ، در صورت کارشناسان نیز کاملاً روشن می شود روسها از “انعطاف پذیری” دمشق در برخی از درخواستهای عزیز مسکو شکایت دارند (که باعث افزایش علاقه روسیه به رئیس دولت احتمالی غیر از اسد می شود) و قصد “برداشت منافع اقتصادی” که ممکن است ناشی از حمایت نظامی ارائه شده توسط روسیه باشد. از طرف خود ، ایران به دنبال تقویت حضور نظامی و غیر اقتصادی خود در سوریه است.

اما خاردارترین نقطه اختلاف روابط روسیه و اسرائیل است. به طور دقیق ، ایران “معتقد است که اسرائیل تنها مشکل است [vero] مشکلی در روابط ایران و روسیه در سوریه وجود دارد. ” در واقع ، کارشناسان ایرانی متذکر می شوند که سامانه موشکی S-300 ، که روسیه بارها در سال 2018 به سوریه داده است ، هنگامی که نیروی هوایی اسرائیل مواضع ایران در سوریه را بمباران کرد ، فعال نشد. رویدادهایی که با کلی ترکیب شده اند مجوز دیپلماتیک بین مسکو و تل آویو، “برخی مفروضات را در جامعه متخصصان ایرانی مطرح کنید.” استراتژیست های روسی در این زمینه اطمینان نمی دهند ، فقط بیان می کنند که قصد روسیه این است که مشخص شود “کارگزار صادق” بین جناحهای مختلف در خاورمیانه. جناح هایی که ممکن است شامل ایران باشد ترکیه از یک طرف و ایالات متحده و اسرائیل ، از سوی دیگر.

محور بین ایران ، روسیه و چین

روابط روسیه و ایران در سوریه و خاورمیانه به طور کلی ، آنها مطمئناً پیچیده هستند و از چندین نقطه درد رنج می برند. با این حال ، روسیه و ایران نشان داده اند که هر دو توانایی عمل مستقل را دارند و ایجاد هماهنگی در یکی از مناطق پر دردسر جهان ، نشان دادن همکاری که عملاً منجر به ایجاد ثبات عمومی در خاورمیانه و سرنگونی نسبی قدرت آمریکا شده است. به حدی که می توان گفت در آینده ، اگر مسئله اسرائیل را کنار بگذاریم ، این امکان وجود دارد که دو شرکت کننده بتوانند بین آرزوها و منافع مشترک خود سازش عملیاتی پیدا کنند.

همکاری حاصل از دو کشور اتحادی ایجاد نکرد (و اتحادی قابل مشاهده نیست) ، اما مطمئناً یکی از مهمترین عواملی است که نه تنها خاورمیانه بلکه توازن قدرت بین الملل را نیز شکل می دهد. در حقیقت ، نباید فراموش کرد که حتی یک مشاور امنیتی دقیق و با نفوذ آمریکا آن را دوست دارد زبیگنیو برژینسکی معتقد است که تشکیل یک محور مسکو – تهران – پکن (و پکن به مسکو و تهران نزدیک می شود) بدترین تهدید برای حکومت ایالات متحده خواهد بود. به همین دلیل ، جای تعجب نیست که این ترکیب اقدامات روسیه و ایران بود که باعث کاهش شدید نفوذ آمریکا در خاورمیانه شد.

اینکه بالاترین سطح آکادمیک در روسیه و ایران در مورد نقش کشورهایشان ، منافع مشترک آنها و نقاط مختلف درد در یک منطقه قابل توجه و حساس مانند سوریه یک رویداد مهم است که نه برای یافته های خود مطالعه ، بلکه به دلیل شکسته شدن سکوت دو جامعه دانشگاهی در مورد همکاری بین دو کشور طی گذشته است پنج سال به این ترتیب ، دو جامعه دانشگاهی کانال مهمی برای گفتگو در زمینه دید خود پیدا کردند – همانطور که هر دو طرف در مقدمه بیان کردند – بهبود چشمگیر همکاری استراتژیک و فکری بین دو قدرت.

توسط مارکو گیزتی

منتشر شده در رصدخانه جهانی سازی

[ad_2]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.